سبز ) براى آب مقدس ببرد و يك هزار مار بر شكم رونده را بكشد و دو هزار مار ديگر را بكشد و هزار وزع زنده را بكشد و دو هزار وزع آبى را و سه هزار موريانه و سى تير چوبى بطور پل روى آب جارى ( براى عبور مردم ) بگذارد و دو هزار تازيانه به او زده شود " . اين بود كفاره و مجازات مردى كه چنان گناهى مرتكب شده و در ضمن توبه هم نموده باشد . ( فقرات شصت و هفتم تا هفتاد و ششم باب هيجدهم ونديداد ) . چنان كه در مورد كشنده سك آبى متذكر گرديديم ، اگرچه اين مكافات بيشتر افسانه‌اى مىباشد ، اما مىرساند كه تا چه اندازه ايرانيان باستان درباره نزديكى مرد با زن حائض اهميت قائل بودند . به نظر مىرسد شديدترين يا يكى از شديدترين كفاره و مجازات در آئين زرتشت براى مجازات بالا باشد ( تقريبا به‌مانند كفاره كشنده سگ آبى است ) . به همين نحو اگر زنى بچه مرده بزايد دستورهائى داشته كه بسيار قابل ملاحظه است . خلاصه آن را مىتوان از باب پنجم ونديداد بدست آورد بدين‌ترتيب : " اگر در خانه زنى حامله بچه يك ماهه تا نه ماهه و ( 10 ماهه ) مرده به دنيا بيايد ، بايد در آن خانه پاك‌ترين و خشك‌ترين جا كه كمتر رهگذر باشد و دور از آب روان و آتش اهورامزدا و برسم با تقدس دسته بسته و مردم پرهيزگار باشند او را بگذارند و سى قدم از آتش و آب و برسم و سه قدم از انسان دور باشد . براى زن بچه‌مرده‌زائيده جامه و خوراك و شراب ( بدون آب ) بدهند و سه شبانه‌روز صبر نمايند آنگاه خوراك گوشت و غله و شراب بدهند و پس از گذشت سه شب اول هيجده شب ديگر ( دو نه شب ) زائو بايد صبر كند ، تا بتواند محل و خوراك و لباس را لمس نمايد و لباس چنين زنى كه